ตอบกระทู้
  ข้อมูลผู้ตั้งกระทู้
  

   ชื่อ:superboy
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 27/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

แฮริเออร์ของลุงแซม



รายละเอียด :

เครื่องบินแฮริเออร์ตอนที่สองมาแล้วนะครับ คราวนี้เกี่ยวข้องกับฝั่งอเมริกาด้วย มีอะไรต่อมิอะไรเยอะแยะมากมายไปหมด ทิ้งปมเล็กน้อยให้ตามต่อในตอนท้ายสุด =_+

 

ลิงค์ต้นฉบับครับ    -------->   The American Harrier

 



   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:superboy
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 15/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

The American Harrier

             ความเดิมตอนที่แล้ว ------> The Original Harrier

แฮริเออร์ของลุงแซม

            เมื่อ Harrier GR.1 เข้าประจำการในปี 1969 อังกฤษนำเครื่องบินบางส่วนไปยังเยอรมันตะวันตก จัดวางกำลังบริเวณป่าสนตะเข็บชายแดน เป็นฐานทัพที่ไม่ปรากฎอยู่บนแผนที่ พร้อมเคลื่อนย้ายไปไหนก็ได้ตามคำสั่ง ใช้ถนนทุกสายเป็นทางวิ่งขึ้นลง ทั้งนี้ก็เพื่อหวังผลทางการทหารและการเมือง

                ด้านการทหารเหมือนเขียนเสือให้วัวกลัว เครื่องบินไม่กี่สิบลำเปลี่ยนแปลงการรบไม่ได้ก็จริง แต่ฝ่ายตรงข้ามจะทำอะไรก็ต้องระแวงกันบ้าง ทหารฝ่ายเรามีกำลังใจมากกว่าเดิม เครื่องบินสนับสนุนทางอากาศอย่างใกล้ชิดลำใหม่ ทำภารกิจได้เป็นอย่างดีทุกครั้งที่ร่วมฝึกซ้อม ปืนกล 30 มม.ก็ดี จรวดอากาศสู่พื้นไม่นำวิถีก็ดี รวมทั้งลูกระเบิดธรรมดาน้อยใหญ่ก็ดี เป็นอาวุธที่ดูไม่น่ากลัวซักนิดเดียว แต่พร้อมจะหล่นใส่หัวเมื่อคุณเข้าใกล้แนวป่า

                ส่วนด้านการเมืองก็อย่างที่ทราบ อังกฤษเป็นชาติเดียวของนาโต้ที่คุยโม้ได้ว่า พัฒนาเครื่องบินรบขึ้นลงแนวดิ่งทางวิ่งสั้นสำเร็จ ทั้งยังเป็นการต่อลมหายใจอุตสาหกรรมการบิน ที่นับวันจะแห้งเหี่ยวลงตามกาลเวลา เครื่องบินลำนี้เป็นทั้งอาวุธและมาสคอต ผลงานการออกแบบที่ดีเยี่ยมของ Kignston Aviation ถูกยอมรับภายหลังว่าดีที่สุดในรอบ 100 ปีของบริษัท

"เมาคลีหนึ่งเรียกเมาคลีสองเปลี่ยน....คืนนี้ไปซดเบียร์ที่มิวนิคกัน" นี่คือเครื่องบินแฮริเออร์อังกฤษในเยอรมันตะวันตก มุมบนซ้ายและมุมล่างขวาคือรุ่น GR.1 ส่วนมุมบนขวาและมุมล่างซ้ายคือรุ่น GR.3 เพิ่มระบบนำทางและโจมตีรุ่นใหม่ ระบบเลเซอร์ติดตามเป้าหมาย ระบบสงครามอิเลคทรอนิกส์ รวมทั้งปรับปรุงเครื่องยนต์ให้แรงกว่าเดิม

Harrier Carrier Projects

            เครื่องบินขับไล่ใช้งานบนเรือ Sea Harrier FRS.1 เข้าประจำการในปี 1979 ช้ากว่ารุ่นใช้งานบนบกถึง 10 ปีเต็ม แต่ได้กลายเป็นแรงบันดาลใจชิ้นสำคัญ ทำให้เกิดโครงการใหม่ ๆ ตามมาไม่หยุดหย่อน มีเรือหลากหลายรูปแบบถูกพัฒนาขึ้น ทั้งจากอังกฤษเองและชาติพันธมิตรใกล้ตัว ผู้เขียนขอนำเสนอเฉพาะโครงการที่น่าสนใจ

                เริ่มต้นจากสิ่งที่ผู้อ่านรู้จักกันดี Harrier Carrier หรือเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเล็กติดตั้งลานสกีจัมป์ เป็นแบบเรือใหม่ล่าสุดที่เพิ่งเกิด รองรับแฮริเออร์และเครื่องบิน V/STOLขนาดใกล้เคียง ลำแรกเป็นแบบเรือ Vosper Thornycroft Harrier Carrier ปรากฎโฉมในปี 1980 และถูกนำชื่อมาตั้งเป็นชนิดของเรือ ระวางขับน้ำเต็มที่ 8,000 ตัน ยาว 130 เมตร กว้าง 28เมตร ความเร็วสุงสุด 25 น๊อต ระยะทำการ 4,500 ไมล์ทะเล บรรทุกแฮริเออร์จำนวน 8 ลำกับเฮลิคอปเตอร์จำนวน 2 ลำ ลานสกีจัมป์หัวเรือทำมุม 6 องศา ติดตั้งปืนกล 40 มมลำกล้องแผดDARDO จำนวน 3 ระบบ

                ลำที่สองโผล่ขึ้นมาในปี 1983 ใช้ชื่อว่า Vickers Versatile Aircraft Carrier หรือ VVAC ระวางขับน้ำ 13,000 ตัน บรรทุกอากาศยานได้ 16 ลำ ลานสกีจัมป์หัวเรือทำมุม 15 องศา ติดตั้ง Phalanx CIWS จำนวน 3 ระบบ ส่วนลำที่สามเผยโฉมในปีเดียว ใช้ชื่อว่า Vickers Light Fleet Carrier ระวางขับน้ำ 24,000 ตัน ยาว 202 เมตร กว้าง 32 เมตร บรรทุกแฮริเออร์จำนวน 15 ลำและเฮลิคอปเตอร์จำนวน 2 ลำ ติดตั้งจรวดต่อสู้อากาศยาน Sea Wolf จำนวน 2 ระบบ และ Goal Keeper CIWS อีกจำนวน 2 ระบบ ลานสกีจัมป์หัวเรือไม่ได้บอกองศา เท่ากับอังกฤษมีเรือถึง 3 ขนาดให้ลูกค้าได้เลือกซื้อ

                ผู้เขียนชื่นชอบแบบเรือลำแรกเป็นพิเศษ คิดว่าเหมาะสมกับกองทัพเรือไทยที่สุด เพราะมีขนาดกระทัดรัดไม่เทอะทะ ราคาไม่น่าแพง ค่าใช้จ่ายและค่าซ่อมบำรุงก็เช่นกัน จำนวนเครื่องบินเหมาะเจาะกับเราดีแท้ ทั้งยุคที่มีแฮริเออร์และยุคไม่มีแฮริเออร์ ติดจรวดต่อสู้อากาศยาน Sadral ได้ 3 ระบบ แค่เปลี่ยนระบบขับเคลื่อนให้ตรงกับใจ แก้โน่นใส่นี่เข้าไปเดี๋ยวก็ลงตัวเอง แต่เรื่องนี้ว่ากันไม่ได้ ตอนนั้นเราต้องการเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ แต่จับพลัดจับพลูมาเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินในภายหลัง

จำนวนเครื่องบินที่บรรทุกได้ตามข้อมูล หมายถึงพื้นที่โรงเก็บเครื่องบินใต้ดาดฟ้า ซึ่งจะต้องดูแปลนเรือประกอบอีกที เรือขนาด 8,000 ตันของ Vosper Thornycroft ยัดแฮริเออร์ 8 ลำกับเฮลิคอปเตอร์ 2 ลำ ไม่เหลือพื้นที่ให้ทำอย่างอื่นเลย

                Harrier Carrier ได้รับความนิยมพอสมควร ประเทศที่อยากมีเรือบรรทุกเครื่องบิน เหลียวมองจนคอเอียงน้ำลายไหลย้อย ประเทศที่ไม่มีแฮริเออร์ก็เอาด้วย อู่ต่อเรือฝรั่งเศสนำเสนอแบบเรือในปี 1995 ใช้ชื่อว่า DCN Multi-Purpose Intervention Ship (BIP) ระวางขับน้ำ 19,000 ตัน ยาว 198 เมตร กว้าง 33 เมตร ความเร็วสุงสุด 22.5 น๊อต ระยะทำการ 10,000ไมล์ทะเล มีลานสกีจัมป์ที่หัวเรือ มีอู่ลอยที่ท้ายเรือ รองรับทั้งเรือ LCAC และ LCM มีโรงเก็บขนาดใหญ่จำนวนสองชั้น เป็นทั้งเรือบรรทุกเครื่องบินและเรือสนับสนุนการยกพลขึ้นบก เรียกชนิดเรือว่า Landing Helicopter Deck หรือ LHD ทว่าลำนี้เป็นรุ่นพิเศษใส่ไข่เป้ดสองฟอง เพราะรองรับเครื่องบินแฮริเออร์ได้ด้วย ปัจจุบันเรือ LHD ได้รับความนิยมทดแทน Harrier Carrierไปแล้ว

                โครงการ BIP มีแบบเรือจำนวน 4 ขนาด ตั้งแต่เรือ LPD ดาดฟ้าเรียบขนาด 8,000 ตัน ไปจนถึงเรือ LHD ติดลานสกีจัมป์ขนาด 19,000 ตัน สุดท้ายเรือลำนี้ก็ไม่ได้แจ้งเกิด เพราะใครก็ตามที่อยากได้ต้องมีแฮริเออร์ และใครก็ตามที่มีแฮรริเออร์ดันต่อเรือได้เอง ส่วนไทยกับอินเดียก็ดันซื้อเรือบรรทุกเครื่องบินไปแล้ว ไม่อย่างนั้นงานนี้มีเสียว…ฮ่า ฮ่า

                BIP ซึ่งเป็นร่างทรงโครงการ PH 75 เรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์พลังงานนิวเคลียร์ ถูกพัฒนาต่อจนเป็น Protection and Command Ship หรือ BPC ในอีก 2 ปีต่อมา ตัดสกีจัมป์แล้วใส่ลานจอดเต็มพื้นที่ ปรับโน่นปรับให้ทันสมัยมากยิ่งขึ้น แบบเรือ BPC 250 ขนาด 24,542 ตัน ได้รับคำสั่งซื้อจำนวน 5 ลำ เป็นของฝรั่งเศส 3 ลำซึ่งก็คือเรือชั้น Mistral ส่วนอีก 2 ลำรัสเซียซื้อไปเป็นเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ บังเอิญเกิดเรื่องวุ่นวายจนต้องยกเลิกการขาย สุดท้ายอียิปต์กู้เงินซื้อทั้งสองลำไปใช้เสียเอง

SkyHook Projects

            โครงการต่อไปค่อนข้างฮือฮาพอสมควร ในเวลาฝนตกหนักคลื่นลมแรงทัศนวิสัยไม่ดี เครื่องบินอาจลื่นไถลขณะลงจอดได้ทุกเมื่อ โดยเฉพาะกับแฮริเออร์ซึ่งมีขนาดเล็กน้ำหนักเบา อังกฤษจึงพัฒนาเครนจับเครื่องบินชื่อ SkyHook ขึ้นมา วิธีใช้ให้เครื่องบินลอยต่ำในระดับที่เหมาะสม แล้วใช้ SkyHook เลื่อนลงมาดูดบริเวณกลางหลังเครื่อง แล้วยกมันทั้งลำลงไปเก็บบนดาดฟ้าเรือ หมดปัญหาเครื่องบินลื่นไถลตกน้ำเหมือนในอดีต หลักการง่าย ๆ แค่นี้แหละครับ

                เมื่อ SkyHook พัฒนาและทดสอบแล้วเสร็จ การใช้งานแฮริเออร์มีความหลากหลายยิ่งขึ้น จึงมีแบบเรือใหม่เอี่ยมตามมามากมาย เริ่มต้นกันด้วย SkyHook Frigate ซึ่งนำเรือฟริเกต Type 22 มาปรับปรุงเสียใหม่ ขยายลานจอดด้านท้ายเรือ ทำโรงเก็บอากาศยานสุงสองชั้น มี SkyHook จำนวนสองจุดดักจับเครื่องบิน อาวุธชนิดอื่นสามารถติดตั้งได้ตามปรกติ

                แต่ SkyHook Frigate ก็ยังมีจุดอ่อนสำคัญ แฮริเออร์จะต้องบินขึ้นในแนวดิ่งสถานเดียว ถ้าบรรทุกอาวุธและน้ำมันจนเต็มอัตรา การเทคตัวค่อนข้างยากการไต่ระดับก็เช่นกัน (ปรกติจะใส่น้ำมันและอาวุธเพียงครึ่งเดียว) ใครซักคนจึงทำสะพานเดินเรือให้เตี้ยลง ตัดปล่องควันและเสากระโดงออกเป็นสองฝั่ง แล้วใส่ลานบินพร้อมสกีจัมป์เข้าไปกลางลำ โรงเก็บใส่เครื่องบินได้จำนวน 6 ลำ ลานจอดท้ายเรือยกให้เฮลิคอปเตอร์ไปเลย Skijump Skyhook Escort Carrier คือชื่อแบบเรือลำที่สอง ทันทีที่เปิดตัวมีคนพูดถึงกันทั่วยุโรป คิดถึงเรือบรรทุกเครื่องบินยุคสงครามโลกครั้งที่ 1 ขึ้นมาทันที

 

                มนุษยชาติมีความฝันร่วมกันอีกอย่างหนึ่ง คือการพัฒนาเรือดำน้ำบรรทุกเครื่องบินให้สำเร็จ flights from the deep จะเป็นสุดยอดอาวุธลับที่น่าเกรงขาม หลายชาติได้เพียรพยายามสร้างเรือชนิดนี้ แต่เท่าที่เห็นยังไม่ได้เรื่องกันเลยซักราย กระทั่งอังกฤษมีแฮริเออร์และอุปกรณ์ชิ้นสำคัญ โครงการ SkyHook Submarine จึงได้ถือกำเนิดขึ้น โดยใช้เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์เป็นยานแม่ แล้วใช้ SkyHook ดักจับเครื่องบินลงมาเก็บในเรือ ความเห็นส่วนตัวลำนี้ใกล้เคียงความจริงที่สุด เพราะเครื่องบินไม่มีปัญหาอะไรเลย ส่วนเรือดำน้ำก็แค่เพิ่มโรงเก็บเข้ามา ปัญหาอยู่ที่งบประมาณและความจำเป็นมากกว่า

 

                ชมของดีจากผู้ดีอังกฤษกันอีกซักนิด ภาพซ้ายมือคือโครงการ Light Carrier Cruiser เรือลาดตระเวนขนาดใหญ่ใส่ลานบินพร้อมสกีจัมป์ รองรับภารกิจป้องกันภัยทางอากาศ มีทั้งแฮริเออร์และจรวดต่อสู้อากาศยานระยะไกล เป็นแนวความคิดที่ออกจะล้าสมัยไปนิด ราคาแพงเกินเหตุรัฐบาลไม่ยอมจ่ายแน่ ทว่านี่คือ Crossover Ship ที่แท้จริงในยุคสงครามเย็น

                มาที่ลำสุดท้ายภาพซ้ายมือกันนะครับ Air-capable Destroyer ซึ่งก็คือเรือพิฆาตป้องกันภัยทางอากาศ Type 43 ใส่ลานบินพร้อมสกีจัมป์เข้าไปด้วย มีโรงเก็บแฮริเออร์จำนวน  2ลำ ทำหน้าที่สกัดกั้นเครื่องบินฝ่ายตรงข้าม รวมทั้งต่อต้านเรือผิวน้ำจากระยะไกล ยุคนั้นจรวดต่อสู้เรือรบกำลังแพร่หลาย ส่วนใหญ่ระยะยิงไม่ถึง 100 กิโลเมตร และยังไม่มีอาวุธใช้สกัดกั้นได้อย่างเด็ดขาด (ปัจจุบันก็ยังไม่มี) ถ้าเรือสองฝ่ายดวลจรวดกันชนิดหมัดต่อหมัด บางทีอาจสูญเสียกำลังพลจนหมดหน้าตัก แฮริเออร์พร้อมจรวดต่อสู้เรือรบคือสูตรโกงความตาย แต่ก็ชั่วประเดี๋ยวประด๋าวเท่านั้นเอง

                ต่อมาไม่นาน Type 43 ได้ถูกแปลงโฉม ถอดแฮริเออร์และลานบินออกไป โรงเก็บกลางเรือกลายเป็นพื้นที่ว่าง รองรับเฮลิคอปเตอร์ใหม่เอี่ยมที่เพิ่งแล้วเสร็จ Westland Lynx รุ่นใช้งานบนเรือ มาพร้อมจรวดต่อสู้เรือรบ Sea Skua จำนวน 4 นัด รวมทั้งตอร์ปิโดปราบเรือดำน้ำและระเบิดลึก เหมาะสมกับเรือขนาดเล็กมากกว่าแฮริเออร์ ค่าใช้จ่ายถูกกว่าครึ่งต่อครึ่ง ทำงานได้ทั้งพรากชีวิตและช่วยชีวิต เรือลูกผสมทุกลำจึงหายตัวไปตลอดกาล ส่วนเรือพิฆาต Type 43 ที่ปรับปรุงใหม่นั้น สุดท้ายก็ยังถูกดองพราะมีราคาแพงเกินไป รวมทั้งลานจอดเฮลิคอปเตอร์ที่ดันมาอยู่กลางลำ น่าจะมีปัญหาพอสมควรในการใช้งาน




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:superboy
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 15/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

USS Harrier Carrier

                ผู้เขียนขอพาไปยังทวีปอเมริกากันบ้าง ฝั่งนี้ก็มีโครงการเกี่ยวข้องกับแฮริเออร์ เริ่มต้นกันที่ Air-capable Destroyer ซึ่งมีหน้าตาคล้ายคลึงกับเรือชั้น Type 43 ของอังกฤษ อเมริกามีเรือแบบนี้อยู่ประมาณ 7-8 โครงการ ส่วนใหญ่ปรับปรุงมาจากเรือพิฆาตปราบเรือดำน้ำชั้น Spruance ผู้เขียนขอยกตัวอย่างแค่เพียงลำเดียว เป็นลำที่ใกล้เคียงความจริงมากที่สุด

                Commander Ghiradella Air-Capable Spruance หรือ DDV-2 เปิดตัวในปี 1978 ระวางขับน้ำประมาณ 9,000 ตัน  ยาว 184.7 เมตร กว้าง 26.51 เมตร มีลานบินยาว 143.3เมตรอยู่ที่กาบซ้าย รองรับแฮริเออร์จำนวน 4 ลำ และเฮลิคอปเตอร์จำนวน 8 ลำ ติดตั้งปืนใหญ่ 5 นิ้วจำนวน 1 กระบอก ปืนกล 30 มม.จำนวน 4 กระบอก จรวดต่อสู้เรือรบ Harpoon จำนวน8 นัด จรวดต่อสู้อากาศยาน Sea Sparrow จำนวน 8 นัด รวมทั้งมีจุดติดตั้ง Phalanx CIWS อีก 2 ระบบ สามารถเปลี่ยนแท่นยิง Harpoon ให้เป็นจรวดปราบเรือดำน้ำ ASROC ได้ ส่วนแมกกาซีนสำรองถ้าต้องการก็เสียเงินเพิ่ม

                ค่อนข้างเหมือนเรือโซเวียตในยุคนั้นมาก เป็นเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ที่ป้องกันตนเองได้สบาย อเมริกาคิดแล้วคิดอีกสุดท้ายไม่เอา ประสิทธิภาพของเรือก้ำกึ่งจนไม่น่าสนใจ จะเป็นเรือรบก็ติดอาวุธได้น้อยเกินควร จะเป็นเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ก็ดันเล็กเกินไป ค่าใช้จ่ายสุงมากเมื่อเทียบกับเรือรบธรรมดา รวมทั้งพวกเขามีโครงการที่น่าจะดีกว่าอยู่ในมือ

                โครงการที่น่าจะดีกว่านั้นก็คือ Sea Control Ship หรือ SCS ที่ทุกคนน่าจะรู้จักกันดี รวมทั้ง VSTOL Support Ship หรือ VSS ที่ทุกคนน่าจะไม่รู้จักกันเลย โครงการแรกเกิดในยุคปลายปี 1960 ส่วนอีกโครงการเกิดขึ้นเพื่อทดแทนโครงการแรก ทั้งสองลำเป็นเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเล็ก หน้าตาคล้ายกันตั้งแต่หัวเรือจรดท้ายเรือ ทว่ามีขนาดแตกต่างค่อนข้างมาก

                โครงการ Sea Control Ship มีแบบเรือส่งเข้าประกวดเพียงไม่กี่ลำ แต่มีแบบเครื่องบินเข้าร่วมชิงชัยมากถึง 12 ลำ ผู้เขียนขอยกยอดเครื่องบินไปก่อน แล้วพาไปพบแบบเรือที่ชนะเลิศในปี 1971 (คุ้นหน้าคุ้นตาเหมือนเคยเห็นแถวสัตหีบ) ระวางขับน้ำเต็มที่ 13,736 ตัน ยาว 190 เมตร กว้าง 24 เมตร บรรทุกเฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ SH-3 Sea King จำนวน 12 ลำ เฮลิคอปเตอร์ SH-2 Seasprite จำนวน 2 ลำ และเครื่องบินโจมตี AV-8A Harrier จำนวน 3 ลำ โดยมีภารกิจปราบเรือดำน้ำเป็นงานหลัก รองรับ AV-8A Harrier ได้มากสุดถึง 12 ลำ ในกรณีมีความจำเป็นต้องเปลี่ยนภารกิจ

                โครงการ Sea Control Ship ถูกยกเลิกในปี 1974 ถัดมาปีเดียวโครงการ VSTOL Support Ship พลันได้เข้ามาแทนที่ ระวางขับน้ำเต็มที่ 22,940 ตัน ยาว 228.6 เมตร กว้าง 26.5เมตร บรรทุกเฮลิคอปเตอร์ลำเลียงขนาดใหญ่ SH-53 Sikorsky Sea Stallion จำนวน 16 ลำ เฮลิคอปเตอร์ SH-2 Seasprite จำนวน 6 ลำ และเครื่องบินโจมตี AV-8A Harrier จำนวน 4 ลำ มีภารกิจสนับสนุนการยกพลขึ้นบกเป็นงานหลัก ซึ่งทางฝั่งอังกฤษจะเรียกว่า Commando Carrier

                VSTOL Support Ship ก็เหมือนกับโครงการทั่วไป ตราบใดที่ยังไม่นิ่งแบบเรือก็เปลี่ยนไปเรื่อย กระทั่งถูกยกเลิกในปี 1979 อเมริกาหันไปปรับปรุงเรือ LHA ชั้น Tarawa กับเรือLPH ชั้น Iwo Jima ให้รองรับแฮริเออร์ได้มากสุดถึง 20 ลำ พร้อมกับพัฒนาเรือ LHD ชั้น WASP ขนาด 40,000 ตันขึ้นมาทดแทน ไม่มีสกีจัมป์เพราะลานบินยาวเกินพอ แบบเรือรุ่นใหม่เหมาะสมกับภารกิจหลัก มีอู่ลอยท้ายเรือรองรับทั้งเรือ LCAC และ LCM การลำเลียงทหารและยุทธปัจจัยจึงสะดวกกว่าเดิม

                เขียนมาค่อนข้างยาวมาก สรุปความตามท้องเรื่องได้ว่า Harrier Carrier ถูกสร้างจริงจำนวน 7 ลำ ได้แก่เรือชั้น Invinceble ของอังกฤษจำนวน  3 ลำ เรือ Sea Control Shipจำนวน 2 ลำ โดยสเปนสร้างเอง  1 ลำและขายให้ไทยอีก 1 ลำ ส่วนเรือ 2 ลำสุดท้ายเมดอินอิตาลี พวกเขาเคยมีโครงการนำเรือ Sea Control Ship มาติดเรดาร์ EMPAR พร้อมจรวดต่อสู้อากาศยาน Aster แต่ต้องยกเลิกไปเพราะเรือมีขนาดเล็กเกิน

                ส่วนฝ่ามือเทพบุปผาร่วงโรยหรือ SkyHook ซึ่งมีโครงการเยอะมากจนผู้เขียนจำไม่ไหว (รวมทั้งรุ่นติดบนรถบรรทุกหรือ SkyHook Mobile) เมื่ออังกฤษไม่ได้นำมาใช้งานจริง ลูกค้ารายอื่นเลยพลอยไม่กล้าสั่งซื้อ (ญี่ปุ่นเหล่แล้วเหล่อีกจนตาเข) แต่ได้ถูกพัฒนาต่อมาจนมีขนาดเล็กลง ใช้งานกับอากาศยานไร้คนขับในปัจจุบัน

Submersible Aircraft Carrier

                โครงการเครื่องบินขึ้นลงแนวดิ่งทางวิ่งสั้นของอเมริกา เริ่มต้นก่อนฝั่งอังกฤษและยุโรปเสียด้วยซ้ำ ทว่ามุ่งเน้นเรื่องการพัฒนาเทคโนโลยี เป็นแค่เพียงเครื่องต้นแบบในการทดลอง จนกระทั่งถึงปี 1958 จึงได้มีของแปลกเกิดขึ้นมา

                .นี่คือ Boeing AN-1 Submersible Aircraft Carrier หรือเรือดำน้ำบรรทุกเครื่องบินที่หลายชาติถวิลหา ใช้เรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์เป็นยานแม่ ระวางขับน้ำ 9,260 ตันที่ผิวน้ำ และ 14,700 ตันขณะดำน้ำ ยาว 152.4 เมตร บรรทุกเครื่องบินขับไล่ F11F Tiger จำนวน 8 ลำ วิธีปล่อยเครื่องบินเหมือนกับปล่อยบั้งไฟ คือโหลดขึ้นมาวางบนดาดฟ้าเรือ ตั้งหัวเครื่องตรงแหนวเล็งไปที่ดวงดาว แล้วจุดระเบิดจรวดช่วยส่งหรือ Rocket Booster ส่งขึ้นไป พอถึงจุดเครื่องบินจะแยกตัวออกมาเอง

                แล้ว F11F Tiger จะกลับยานแม่ได้อย่างไร ตามคำอธิบายจากเจ้าของแบบเรือ ด้วยสายเคเบิ้ลพิเศษและเครนจับเครื่องบินที่คล้าย SkyHook ฉุกเฉินยังไงร่อนลงทะเลไปก่อนก็ได้ แล้วใช้เครนที่ว่าเกี่ยวขึ้นเรือดำน้ำภายหลัง นอกจากนี้ยังมีโครงการ AN-2 ตามมาด้วย โดยเปลี่ยนมาใช้เครื่องบินขับไล่รุ่นใหม่ความเร็ว 3 เท่าเสียง

                AN-1 Submersible Aircraft Carrier มีราคาประมาณ 1.5 เท่าของเรือดำน้ำโจมตีพลังงานนิวเคลียร์ แทนที่จรวดร่อนด้วยเครื่องบินขับไล่ความเร็วเหนือเสียง โครงการนี้คงไม่ต้องเดาบทสรุป แบบเรือมีความละเอียดซับซ้อนเกินเหตุ การซ่อมบำรุงทำใด้ยากจนถึงยากที่สุด การแบกเครื่องบินและจรวดนำส่งเพื่อดำน้ำลึก ไม่ต่างไปจากการแบกระเบิดที่ดึงสลักออกแล้ว วิธีรับส่งเครื่องบินจะดูซักกี่ทีก็ไม่ผ่าน การเกิดอุบัติเหตุมีสุงมากและมีสุงแน่ ประสิทธิภาพที่ได้รับเป็นอีกหนึ่งเหตุผล มีประโยชน์ในการรบยุคใหม่เพียงน้อยนิด เครื่องบินขับไล่ความเร็ว 3 มัคคือสิ่งที่จับต้องไม่ได้

                ส่วนสิ่งที่จับต้องได้อย่าง F11F Tiger ก็สุดแสนจะอาภัพอับวาสนา เครื่องบินรุ่นนี้เข้าประจำการในปี 1956 แค่เพียงปีเดียวดันมี F-8 Crusader ตามมาจอดเคียงคู่กัน พอครบ 5 ปีถูกปรับไปเป็นเครื่องบินฝึกนักบิน ทัพเรือนำ F-4 Phantom II ที่บินได้ 2.2 มัคเข้ามาทดแทน ส่วน F-8 Crusader ซึ่งบินได้เร็ว 1.8 มัคและมียอดผลิต 1,219 ลำยังคงประจำการต่อไป ทิ้งพี่เสือซึ่งบินได้เร็ว 1.1 มัคและมีเพียง 200 ลำให้นั่งตบยุงแต่เพียงผู้เดียว (F-4 Phantom II ผลิตออกมา 5,195 ลำ) ความล้มเหลวครั้งนี้โทษเจ้าตัวไม่ได้ การแปลงร่างจาก F-9F Cougar ที่เก่ามากมายได้แค่นี้แหละ

เครื่องบิน V/STOL ของอเมริกา     

                เครื่องบินลำต่อไปสร้างเครื่องต้นแบบในปี 1955  เข้าร่วมโครงการ NATO Basic Military Requirement 3 กับเขาด้วย นั่นก็คือ Ryan X-13 Vertijet เครื่องบินขึ้นลงแนวดิ่งตัวจริงของลุงแซม เป็นเครื่องบินประจำตัวแบทแมนอีกหนึ่งตำแหน่ง สามารถบินขึ้นแล้วไต่ระดับได้อย่างเร็วมาก ลอยนิ่ง ๆ กลางอากาศราวกับเป็นนักมายากล จะลอยเอียงทำมุม 60 องศาก็ได้ หรือลอยตั้งตรง 90 องศาก็ดี วิธีบินขึ้นในแนวดิ่งต้องใช้อุปกรณ์ช่วย นั่นคือส่วนพ่วงรถบรรทุกที่สามารถยกตั้งฉาก (ขอเรียกว่าจุดปล่อยยาน) ส่วนหัวเครื่องบินจะถูกเกี่ยวไว้ด้วยลวดสลิง กลางลำมีแผ่นตั้งวางท้องเครื่องกับจุดปล่อยยาน

                นักบินก็แค่บังคับเครื่องลอยพ้นลวดสลิง แล้วปรับหัวลงมาให้เหมือนเครื่องบินทั่วไป วิธีลงจอดในแนวดิ่งให้ทำตรงข้ามกัน คือลอยเข้าใกล้จุดปล่อยยานให้มากที่สุด บังคับส่วนหัวเข้าใกล้ลวดสลิงเยอะ ๆ หน่อย (อย่าชนล่ะ) แล้วแขนจับจะบังคับลวดสลิงเกี่ยวหัวเครื่องบินให้เอง จุดปล่อยยานจะทำการเอนลงในแนวนอน กระทั่งถึงพื้นนักบินก็เดินลงมาจากเครื่อง ผู้เขียนไม่แน่ใจว่าอธิบายดีพอหรือเปล่า ชมภาพการทดสอบกันเลยดีกว่า

                Ryan X-13 Vertijet มีขนาดค่อนข้างเล็กมาก เป็นเครื่องบินปีกสามเหลี่ยมรูปทรงล้ำสมัย ใช้เครื่องยนต์ตัวเดียวพร้อมท่อปรับแต่งทิศทาง ควบคุมการหมุนด้วย jet reaction control ติดตั้งอยู่ปลายปีกด้านใน นี่คืออากาศยานที่ลอยออกมาจากการ์ตูน ผ่านนิยายวิทยาศาสตร์เข้าสู่ชีวิตรันทด ต้นแบบทั้ง 2 ลำไม่มีการติดตั้งอาวุธ ไม่ได้ไปต่อเพราะมีอย่างอื่นที่ดีกว่า



แก้ไขข้อมูล : วันที่ 2017-12-15 17:02:52 โดย : superboy


ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:superboy
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 15/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

               เครื่องบินลำต่อไปได้แก่พระเอกตลอดกาล Convair Model 200 จากผู้สร้างเครื่องบินขับไล่สกัดกั้นปีกสามเหลี่ยม F-106 Delta Dart ซึ่งมีจรวดต่อสู้อากาศยานหัวรบนิวเคลียร์AIR-2 Genie เป็นไพ่ตาย (คือตายกันหมดทั้งสองฝ่าย)

              ย้อนกลับไปที่โครงการ Sea Control Ship กันอีกครั้ง เครื่องบิน Convair Model 200A (V/STOL) ได้ถือกำเนิดเพื่องานนี้โดยเฉพาะ ใช้โครงสร้างเครื่องบิน F-106 Delta Dart แล้วใส่ปีกคานาร์ดขนาดใหญ่เหมือนกับกริเพน ส่วนหัวและท่อรับอากาศคล้ายกับ F-14 ใช้เครื่องยนต์หลักและเครื่องยนต์ยกตัวคล้ายกับ F-35 (F-35 ติดพัดลมยกตัว) ติดตั้งหน้าจอ HUD และหน้าจออเนกประสงค์สำหรับดูแผนที่ ทั้งเทคโนโลยีและหน้าตาอาจล้ำสมัยไปบ้าง แต่ก็แค่เล็กน้อยไม่น่าจะเกินสิบปี

              ถัดมาในปี 1974 กองทัพเรือต้องการเครื่องบินขับไล่อเนกประสงค์น้ำหนักเบา ใช้งานบนเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดมาตราฐาน เพื่อทดแทน F-4 Phantom II และ A-7 Corsair IIโดยต้องมีราคาที่ไม่แพงเกินไป ค่าซ่อมบำรุงไม่โหดเหมือนรุ่นพับปีกได้อย่าง F-14 หรือ F-111 เครื่องบิน Convair Model 201A (CTOL) จึงได้ถือกำเนิดขึ้น ใช้ชิ้นส่วนร่วมกับ Model 200Aมากถึง 74 เปอร์เซนต์ ความเร็วสุงสุด 2 มัค ติดตั้งจรวดนำวิถีอินฟาเรคและจรวดนำวิถีเรดาร์รุ่นใหม่ แฝดคู่นี้คนอเมริกาค่อนข้างนิยมชมชอบ นำมาใส่ในเกมส์กดบ้าง วาดภาพสวย ๆ อวดกันก็เยอะ ทำแบบจำลองออกมาขายเกลื่อนตลาด

                ช่วงเวลาอันแสนหอมหวานผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว แค่เพียง 2 ปี Convair ก็ได้พบว่าตนเองไม่เหลือที่ให้ยืน โครงการ Sea Control Ship เลือกเครื่องบิน Rockwell XFV-12A ส่วนโครงการเครื่องบินขับไล่อเนกประสงค์เลือกเครื่องบิน McDonnell Douglas F/A-18 Hornet บริษัทที่เคยผลิตเครื่องบินขับไล่ ดาวเทียม กระสวยอวกาศ รวมทั้งจรวดต่อสู้อากาศยาน ต้องพบกับขาลงเมื่อสินค้าไม่มีคนซื้อ กระทั่งในปี 1996 จำต้องสูญหายไปจากวงการ เมื่อผู้ถือหุ้นรายใหญ่เทขายทุกอย่างให้คู่แข่ง

ความล้มเหลวและผลกระทบ

                ผู้อ่านน่าจะรู้จัก F/A-18 Hornet กันเป็นอย่างดี จึงขอข้ามไปยังเครื่องบิน V/STOL ผู้ชนะเลิศของกองทัพเรืออเมริกา Rockwell XFV-12A มีรูปร่างล้ำสมัยเหมือนมาจากปีคศ.2099 มีปีกคานาร์ดขนาดใหญ่มากที่กลางลำ และปีกหลักขนาดกระทัดรัดที่ท้ายลำ ใส่แพนหางพร้อมชุดควบคุมการทรงตัวที่ปลายปีก ใช้เครื่องยนต์ตัวเดียวโดยไม่พึ่งเครื่องยนต์ยกตัว ความเร็วสุงสุดทำได้ถึง 2.4 มัค มีน้ำหนักเบากว่า Convair Model 200A อยู่ประมาณ 15 เปอร์เซนต์

                ตอนเป็นเครื่องบินคอนเซปนั้นได้คะแนนสุงสุด แต่พอเป็นเครื่องต้นแบบเหมือนหนังคนล่ะม้วน เพื่อลดค่าใช้จ่ายจึงต้องใช้อะไหล่เก่า จมูกเครื่องและห้องนักบินมาจาก  A-4 Skyhawk ท่อรับอากาศมาจาก F-4 Phantom II ใช้เครื่องยนต์ Pratt & Whitney F100 รุ่นเดียวกับ F-14 Tomcat ถ้าบินขึ้นในแนวดิ่งปลายท่อจะถูกปิด ช่องระบายอากาศใต้ลำตัวจะถูกเปิดออก เพื่อยกเครื่องบินให้ลอยสุงขึ้นท้องฟ้า ทดสอบในอุโมงค์ลมให้ผลลัพท์ค่อนข้างดี แต่ทดสอบกับของจริงให้ผลลัพท์ค่อนข้างเลว เครื่องบินทำการยกตัวรวมทั้งทรงตัวได้แย่มาก ทั้งที่ใช้เครื่องยนต์ประสิทธิภาพเกินน้ำหนักไปตั้งเยอะ

                หลังทดสอบบ้างหยุดบ้างอยู่พักใหญ่ ในปี 1981 จึงมีข้อสรุปให้ยกเลิกโครงการ ประเด็นนี้เสียงแตกออกเป็นสองฝั่ง  ฝ่ายหนึ่งบอกว่าระบบยกตัวมีปัญหา ถ้าใส่เครื่องยนต์ยกตัวเข้าไปก็น่าจะจบ ส่วนอีกฝ่ายบอกว่าเป็นเรื่องปรกติ เครื่องบินลำอื่นผลทดสอบแย่กว่านี้อีก ที่ถูกยกเลิกเพราะติดอาวุธได้น้อยต่างหาก คือใต้ท้องกับปลายปีกรวมกันเพียง 4 จุด ส่วนกองทัพเรือให้เหตุผลเรื่องค่าใช้จ่ายมหาศาล รวมทั้งโอกาสที่จะสำเร็จได้เข้าประจำการนั้น มีความเป็นไปได้คือ…เป็นไปไม่ได้เลย

                แม้โครงการเครื่องบิน V/STOL จะถูกยกเลิก ไม่ได้หมายความว่าอเมริกาไม่มีเครื่องบินชนิดนี้ เพราะเหล่านาวิกโยธินประจำการ AV-8A Harrier มาตั้งแต่ปี 1971 ซึ่งก็คือเครื่องบินโจมตี Harrier GR.1 ใส่เครื่องยนต์ตัวใหม่ของรุ่น GR.3 กับระบบต่าง ๆ ตามใจคนที่จ่ายเงิน อเมริกาเป็นชาติที่สองที่มีแฮริเออร์ และเป็นชาติแรกที่มีแฮริเออร์ใช้งานบนเรือ

               หมายเหตุ : โครงการ Sea Control Ship ในปี 1971 ต้องการเรือบรรทุกเฮลิคอปเตอร์ปราบเรือดำน้ำ แล้วใส่แฮริเออร์เข้าไปเพื่อช่วยคุ้มกัน ต่อมาอีก 3 ปีต้องการเครื่องบินขับไล่ความเร็ว 2 มัค เพื่อใช้คุ้มหัวกองเรือขนาดเล็กที่มาด้วยกัน เมื่อเครื่องบิน XFV-12A ได้รับการคัดเลือก โครงการก็ถูกยกเลิกช่วงเวลาใกล้เคียง ก่อนแปลงร่างมาเป็น VSTOL Support Shipสำหรับนาวิกโยธินหน้าตาเฉย ย่างเข้าสู่ปี 1978 ผู้ที่อยู่เบื้องหลังขยายแบบเรือจนมีขนาด 33,000 ตัน ติดตั้งเครื่องส่งเครื่องบินแบบรางดีดหรือ Catapult และระบบลงจอดโดยใช้สายเคเบิ้ลหรือ Arresting Gear Landing รองรับเครื่องบิน F/A-18 Hornet

               การดิ้นรนเฮือกสุดท้ายไม่สมหวัง กองทัพเรือบอกปัดเพราะไม่รองรับเครื่องบิน F-14 Tomcat ความล้มเหลวที่อังกฤษใช้เงินก้อนโตปรับปรุงเรือรองรับเครื่องบิน F-4K Phantom IIคือสาเหตุที่อเมริกาไม่เอาเรือบรรทุกเครื่องบินขนาดเล็ก

ถึงเวลาที่จะต้องแปลงแกลลอนอังกฤษให้เป็นแกลลอนอเมริกาแล้ว

ประเด็นส่งท้าย

                วันที่ 2 เมษายน 1982 อาร์เจนตินาส่งทหารหน่วยรบพิเศษจำนวนหนึ่ง บุกเข้ายึดหมู่เกาะฟอล์กแลนด์ชนิดสายฟ้าแลบ กองกำลังอังกฤษซึ่งมีแค่เพียง 130 นาย ต้านทานไม่ไหวถูกจับเป็นตัวประกัน 22 นาย สงครามระหว่างสองประเทศจึงได้เกิดขึ้น บนหมู่เกาะที่อยู่ห่างอาเจนติน่าประมาณ 400 ไมล์ทะเล และอยู่ห่างอังกฤษประมาณ 8,000 ไมล์ทะเล

                ตอนนั้นอังกฤษมีเรือบรรทุกเครื่องบินจำนวน 2 ลำ HMS Hermes (R12) ระวางขับน้ำ 28,000 ตัน ประจำการมาแล้ว 23 ปี กับ HMS Invincible (R05) ระวางขับน้ำ 22,000 ตัน ประจำการมาแล้ว 1 ปี 9 เดือน 9 วัน โดยมีเครื่องบินขับไล่ Sea Harrier FRS.1 ฝูงล่ะ 5 ลำอยู่จำนวน 2 ฝูง (ลำเก่าที่สุดอายุเพียง 2 ปี) เครื่องบินที่เหลือสังกัดฝูงบินฝึกหัด อยู่ระหว่างคัดเลือกกำลังพลไปลงเรือบรรทุกเครื่องบินลำที่สาม ซึ่งสร้างเสร็จแล้วและอยู่ระหว่างติดโน่นนั่นนี่

                เครื่องบินก็ดี นักบินก็ดี เจ้าหน้าที่บนเรือก็ดี ล้วนอ่อนประสบการณ์ไม่พร้อมที่จะรบกับใคร ทว่าสงครามได้เกิดขึ้นจริงและพวกเขาก็เป็นทหาร จึงเก็บเสื้อผ้ายัดใส่กระเป๋าเตรียมออกเดินทาง ทั้งที่บนเรือไม่มีเครื่องบินโจมตีแม้แต่ลำเดียว..!!

-----------------------------------------------------------

อ้างอิงจาก

http://www.shipbucket.com/forums/viewtopic.php?f=5&t=4465

https://www.secretprojects.co.uk/forum/index.php?topic=2390.0;nowap

http://oppositelock.kinja.com/the-rockwell-xfv-12-the-jump-jet-that-couldnt-jump-wi-1796277782

https://en.wikipedia.org/wiki/Hawker_Siddeley_Harrier

http://www.goodall.com.au/photographs/us-carriers-perth-indian-ocean-80/80scarriers.html

https://www.secretprojects.co.uk/forum/index.php/topic,15477.msg151887.htmlREQUIREMENT

https://youroker.livejournal.com/68040.html

http://arthurfiddler.blogspot.ca/2014/09/convair-model-200-supersonic-vtol-sea.html

https://www.secretprojects.co.uk/forum/index.php/topic,7635.0

https://www.defensemedianetwork.com/stories/the-sea-control-ship/

https://www.secretprojects.co.uk/forum/index.php?topic=3727.0

https://www.tapatalk.com/groups/warships1discussionboards/skyhook-harrier-carrier-t3939.html

https://www.militaryfactory.com/aircraft/detail.asp?aircraft_id=536

https://forums.spacebattles.com/threads/what-ship-designs-do-you-wish-were-built.457270/page-2

http://www.subsim.com/books/coldwarsubs.htm

http://www.stockpholio.net/view/image/id/8126230088#!Convair%2FGeneral+Dynamics+Model+200

http://www.baesystems.com/en/heritage/hawker-siddeley-harrier

http://airsoc.com/articles/view/id/54f818fa3139447e6d8b4574/top-ten-jump-jets

http://www.forumdefesa.com/forum/index.php?topic=12278.105

https://en.wikipedia.org/wiki/Sea_Control_Ship

https://en.wikipedia.org/wiki/VSTOL_Support_Ship

https://weiwenku.net/d/100271782

http://www.goodall.com.au/photographs/us-carriers-perth-indian-ocean-80/80scarriers.html



แก้ไขข้อมูล : วันที่ 2017-12-15 19:02:39 โดย : superboy


ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:nok
   คะแนน:1
  โพสวันที่ 15/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ขอบคุณครับ ลงละเอียดมากครับ  




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ



   ชื่อ:DEKO
   คะแนน:0
  โพสวันที่ 15/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ยอดเยี่ยมเหมือนเดิม อ่านเพลิน จบแบบให้ลุ้นว่าจะมีต่อภาค 3 ด้วยหรือปล่าว ในฐานะแฟนคลับขอเป็นกำลังใจให้มีต่อเรื่อยๆนะครับ ขอบคุณท่าน super boy สำหรับเรื่องราวดีๆ  _/\_ 




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:toeytei
   คะแนน:1
  โพสวันที่ 16/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

เดี๋ยวมีของไทยต่อมั้ยครับ ฮ่าๆ




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:jeab2511
   คะแนน:0
  โพสวันที่ 16/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ขอบคุณ ครับ




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:superboy
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 17/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

พระเอกมาตอนจบครับท่าน toeytei ส่วนบทจะมากหรือน้อยอีกเรื่องนึงนะ




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:RAF
   คะแนน:0
  โพสวันที่ 17/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ขอบคุณครับคุณsuperboy กำลังคิดว่าอีก2-3วันถ้าภาค2ยังไม่ออกจะpostถามแล้ว

ขออนุญาตเสริมเรื่องที่มาเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่งให้นิดนึงครับ เผื่อใครที่สงสัยว่าทำไมต้องสนใจเครื่องบินแบบนึ้กันมาก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ความสนใจมีบ้างแต่ไม่ได้ต้องการเร่งด่วน เกิดจากความกลัวการบุกโจมตีของกองทัพกลุ่มวอร์แพคในช่วงสงครามเย็น หลักการรบของฝั่งนาโต้จะเน้นการครองอากาศและสนับสนุนกำลังทางบกด้วยเครื่องบิน โดยเฉพาะการต่อต้านการบุกของกองทัพรถถังโซเวียต ความกังวลว่าสนามบินจะถูกทำลายตั้งแต่เริ่มต้นการบุกจะทำให้ฝ่ายนาโต้เสียเปรียบ ทำให้ต้องแก้ปัญหาโดยสร้างเครื่องบินที่ขึ้นลงได้โดยไม่ต้องใช้รันเวย์ เลยเป็นที่มาของโครงการเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่งทั้งหลาย ส่วนฝั่งทร.มีความสนใจเครื่องบินขึ้นลงทางดิ่งเพื่อจะใช้ได้กับเรือทุกประเภทที่ไม่ใช่เรือบรรทุกเครื่องบิน เพื่อคุ้มกันเรือจากเรือรบและเครื่องบินของฝ่ายตรงข้ามแต่ไม่ได้เร่งด่วนแบบทอ. เลยไม่ได้ให้ความสนใจในช่วงแรก



แก้ไขข้อมูล : วันที่ 2017-12-17 10:12:53 โดย : RAF


ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:เด็กทะเล
   คะแนน:1
  โพสวันที่ 18/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ขอบคุณครับ ระเอียดและความรู้ดีมากครับ 




ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ



   ชื่อ:A_hatyai
   คะแนน:0
  โพสวันที่ 18/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ถามเป็นความรู้หน่อยครับ ว่าไอ้ฐาน "สกีจั๊มป์" นี่ มันจำเป็นรึเปล่าครับ

ทำไมเรือบรรทุก บ.ของอังกฤษ ถึงต้องทำฐานสกีจั๊มป์ที่หัวเรือ ทั้งที่เครื่องบินสามารถขึ้นลงแนวดิ่งได้

ถ้าทำให้เป็นลานเรียบๆไปตลอดทั้งลำ น่าจะทำให้มีพื้นที่จอด บ. และ ฮ. ได้มากขึ้นมั้ย..? (นึกถึง LHD ของฝั่งอเมริกา)

ซึ่งในขณะเดียวกันเรือ LHD ของทางฝั่งอเมริกาถึงไม่ใช่เรือบรรทุก บ.โดยตรง แต่ก็ใกล่เคียง ก็มี Harrier ใช้งานบนเรือ

อยู่เหมือนกัน แต่ไม่ยักกะทำฐานสกีจั๊มป์

ทีนี้ยิ่งทำให้นึกลามไปเรือบรรทุกเครื่องบินของฝั่งโซเวียต ที่ไม่ได้ใช้ บ.ขึ้น-ลงทางดิ่ง แต่ดันผ่ามีสกีจั๊มป์ที่หัวเรือกับเค้าด้วย

เลยชักสับสนว่าเอาอะไรมาตัดสิน ว่าเรือบรรทุก บ.ลำไหนควรมีสกีจั๊มป์ ลำไหนไม่ต้องมีก็ได้..

และ จริงๆแล้ว สกีจั๊มป์จำเป็นต้องมีรึเปล่า..?



แก้ไขข้อมูล : วันที่ 2017-12-18 12:08:26 โดย : A_hatyai


ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ

     

   ชื่อ:AAG_th1
   คะแนน:2
  โพสวันที่ 18/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

Ski-Jump เป็นรูปแบบระบบส่งอากาศยานบินขึ้นจากเรือที่อังกฤษเป็นผู้พัฒนารายแรกๆครับ

โดยการส่งอากาศยานปีกตรึงแบบ STOVL บินขึ้นด้วย Ski-Jump นั้น จะทำให้เครื่องสามารถบรรทุกอาวุธบินขึ้นได้ในน้ำหนักที่มากกว่า ในระยะทางวิ่งที่สั้นกว่า และประหยัดเชื้อเพลิงกว่าการบินขึ้นจากเรือดาดฟ้าเรียบ

ตัวอย่างเช่น Harrier ของนาวิกโยธินสหรัฐฯที่บินขึ้นจากเรือ LHD หรือ LHA นั้นจะบรรทุกอาวุธได้น้อยกว่าและต้องใช้ทางวิ่งบนเรือที่ยาวกว่า ถ้าเทียบกับ Harrier ของอังกฤษที่บินจากเรือบรรทุกเครื่องบินที่มี Ski-Jump ครับ

ซึ่งเมื่อใช้อาวุธหมดและเหลือเชื้อเพลิงน้อยลงจนน้ำหนักเครื่องลดลงแล้วก็จะกลับมาลงจอดบนเรือแบบทางดิ่งเหมือน ฮ.ครับ




728X90_04
ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top
   ข้อมูลผู้ตอบ



   ชื่อ:rayong
   คะแนน:0
  โพสวันที่ 27/12/2560
   แก้ไขโปรไฟล์

หัวข้อ :แฮริเออร์ของลุงแซม

ส่วนตัวชอบแบบเรือ Commander Ghiradella Air-Capable Spruance หรือ DDV-2 มากที่สุด  คิดว่าเหมาะกับไทยมากเพราะขนาดเรือเล็กกว่าเรือจักรีฯ  ทำให้ประหยัดกว่า  บรรทุก AV8 4 เครื่องกำลังดี  พ่วง ฮ.อีก 4 ลำก็พอ (ไม่ต้องถึงแปด)  อาวุธครบ ทำหน้าที่เป็นเรือรบหลักได้เลย  มีเพียง 3 ลำก็พอ (สำหรับฝั่งอ่าวไทยและอันดามัน)  เพราะเวลาปฏิบัติงานเพียงลำเดียวก็สามารถทำหน้าที่แทนกองเรือแบบเก่าที่ต้องมีเรือรบหลายลำถึงจะครอบคลุมทุกภาระกิจ (ยกเว้นลำเลียง ยกพลขึ้นบก)  ที่ต้องปรับปรุงคงเป็นเรื่องต้องเปลี่ยนชุดยิง sea sparrow เป็น MK-41 ติดจรวด ESSM หรือที่ยิงไกลกว่านั้น และติด ASROC ด้วย

สมมุติออกปฏิบัติการเป็นกองเรือ ก็มีเรือรบ DDV-2  1 ลำ ทำหน้าที่เรือรบ 3 มิติ  มีเรืออ่างทอง  เรือสุรินทร์  เรือสิมิลัน  ปิดท้ายด้วยเรือตากสิน  แค่นี้ก็น่าจะพอ  (ลดจำนวนเรือคุ้มกันได้ 2 ลำ)

หรือสมมุติว่า เกิดวิกฤตการณ์ไกลจากฝั่งที่เครื่องบินรบบนฝั่งทั้งสองฝ่ายไปไม่ถึง  ที่ต้องใช้กำลังทางเรือ  เราแค่เอาเรือ DDV-2 (ที่ติดตั้ง MK-41 ติดจรวด ESSM และติด ASROC บรรทุก AV8 4 เครื่อง  ฮ.ปราบเรือดำน้ำ 4 ลำ) ไปลอยลำ  คิดว่าฝ่ายตรงข้ามจะต้องใช้เรือกี่ลำถึงจะสู้เรือของเราได้  แค่เข้าระยะ 300 กิโลเมตรจากเรือเราก็ต้องเจอกับ AV8  ของเราก่อน ทำให้ระยะ 300 กิโลเมตร เป็นเขตปลอดภัยที่ ฮ. ปราบเรือดำน้ำของเราสามารถปฏิบัติการได้อย่างอิสระ  เรือดำน้ำฝ่ายตรงข้ามเข้ามาได้ยาก  สรุปคือแทบไม่มีเรือรบแบบไหนเลยในอาเซียนที่จะมาต่อกรกับเรือ DDV-2 ได้   



แก้ไขข้อมูล : วันที่ 2017-12-27 11:27:55 โดย : rayong


ผู้ดูแลระบบ : ให้คะแนน ลบคะแนน ลบ แก้ไข | ผู้ใช้งานทั่วไป : แจ้งลบคำตอบ แก้ไข   Top





ตอบกระทู้